Solanka i warzelnia
Tężnie przygotowywały roztwór do dalszego procesu uzyskiwania soli.
02 / XIX wiek
Najpierw trzeba było pozyskać sól.
W pierwszej połowie XIX wieku Ciechocinek rozwijał się wokół wykorzystania solanki. Budowę dwóch pierwszych tężni rozpoczęto w 1824 roku według projektu Jakuba Graffa, a ich wykonanie zakończono w 1828 roku. Konstrukcje miały zwiększać stężenie solanki przed jej dalszym wykorzystaniem w warzelni.
Rozwiązanie było jednocześnie proste i imponujące: solankę rozprowadzano po korytach na szczycie wysokiej drewnianej ściany, a potem pozwalano jej spływać po warstwie tarniny. Wiatr i słońce odparowywały część wody, dzięki czemu roztwór stawał się bardziej stężony. Tężnie wykorzystywały więc energię otoczenia, a nie skomplikowaną maszynerię.
Po tym etapie zagęszczona solanka trafiała do Warzelni Soli, gdzie otrzymywano sól. Warzelnia jest więc nie dodatkiem do tężni, lecz kolejnym elementem tego samego historycznego systemu produkcyjnego.
W 1859 roku powstała trzecia tężnia. Trzy obiekty stworzyły zespół o łącznej długości 1 741,5 metra i wysokości 15,8 metra. Do dziś ich rozmiar jest jednym z najważniejszych argumentów za tym, by oglądać je w ruchu, podczas spaceru, a nie wyłącznie na fotografii.
- 1824Rozpoczęcie budowy pierwszych dwóch tężni.
- 1828Zakończenie budowy pierwszego etapu wielkiego zespołu solankowego.
- 1859Powstanie trzeciej tężni i ukształtowanie układu znanego współcześnie.
- 2017Uznanie zespołu tężni i warzelni soli za Pomnik Historii.